Profiel van sumontaparichart spaceFoto'sWeblogLijstenMeer ![]() | Help |
|
24 december หัวข้อการพูดคุย เรืองมันเศร้าที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น
ข้อความ เรืองมันเศร้าที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น คิดว่าใครเข้าใจคุณมากที่สุดคนที่ต้องการ... หนังสือเล่มหนึ่งเคยถามฉันว่า...... "คนที่เข้าใจในตัวคุณมากที่สุดุณอยากให้เป็นประมาณไหน?" ฉันคงตอบว่า... "แค่รับความเลวของเราได้มากกว่าใคร และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ ก็เพียงพอแล้ว" ทุกคนต่างมีความเลวด้วยกันทั้งนั้น ฉันเองก็มีข้อเสียเยอะ รู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง แต่มันจะดีสักแค่ไหน ถ้ามีใครสักคนที่ "รับความเลว" ของคุณได้ บางคนคาดหวังไว้ว่าคนที่จะคบ ต้องดีอย่างนู้นอย่างนี้ คงไม่มีใครคิดไว้เลยว่าจะต้องกินเหล้า เจ้าชู้ พูดจากวนประสาท แต่พอเจอคนนั้นจริงๆคนที่คิดว่า "ใช่" กลับไม่ได้เป็นเหมือนที่วาดเอาไว้ เพราะ "ความรัก" มันกำหนดไม่ได้ว่าจะให้รักคนนี้ ไม่รักคนนั้น ที่กำหนดได้มันคือ "ความชอบ" มากกว่า ** แต่ที่สำคัญ คือ ถ้าเค้าสามารถรับความเลวของคุณได้ด้วยเหมือนกันล่ะ มันเจ๋งขนาดไหน แล้วคนที่คุณกำลังคบอยู่ตอนนี้ล่ะ เป็นเหมือนที่คุณวาดไว้รึปล่าว ถ้าเป็นคุณก้อควรบอกเค้านะว่าเค้าน่ะ เป็นญ/ชในฝันของคุณเลย แต่ถ้าไม่ใช่... คุณก็ควรบอกให้เค้ารู้ว่า.. ไม่ว่าเค้าจะดีหรือเลว จะต่างจากที่คุณฝันไว้แค่ไหน กาลเวลา...ดูคนมายด้ายคนที่รู้จักกันมา................เพียง 4 ปี อาจจะเข้าใจเรามากกว่าคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เกิด กาลและฉัน...ก็หนีความจริงนั้นไม่พ้น...เหมือนกันชีวิตคนเหมือนเส้นทางเดินเส้นหนึ่ง อาจเป็นเส้นตรง...และหักเลี้ยวในบางช่วง อาจมีสะพานสูงหรือแม้แต่ทางลาดเอียง ขรุขระ...ราบเรียบ หลายรูปแบบ และเมื่อคนสองคนมีความสัมพันธ์ต่อกันก็เกิดเป็นจุดตัดขึ้น... ตอนที่เธอไป...ฉันบอกกับเธอว่า ฉันจะยืนรอเธออยู่ที่จุดตัดนั้นต่อไป... เผื่อว่าวันใดวันหนึ่งข้างหน้าเธอคิดเปลี่ยนใจจะกลับมา.. ..แต่รอนานเข้า...มันเหงา...มันเบื่อฉันก็เลยมองหาทางเพื่อเดินไปต่อ เพราะจากความจริงที่เห็นและที่เป็นที่ผ่านมา...เธอไม่เคยเห็นฉันสำคัญเลย ฉันเพียงรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ฉันต้องก้าวเดินต่อไป แทนที่จะหยุดอยู่กับที่จมปลักรอใคร...ที่ไม่มีทีท่าจะกลับมา เธอกลับมาวันนี้...มาเจอฉันกำลังจะไป...กับเขา อย่าโทษเขาและฉันอย่าเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะเขา...คนนั้น เขา...คนที่ฉันกำลังจะเดินไปด้วย เพราะเขา...เป็นคนที่รักและดีกับฉันเหลือเกิน ไม่เหมือนที่ฉันเคยรักเธอเข้าเดียว...เข้าใจใช่ไหม การที่เธอสวนทางกลับเข้ามาที่จุดที่ฉันเคยยืน ในขณะที่ฉันกำลังจะออกไปคิดไป...ก็ปวดใจนะ ว่าทำไมเธอไม่กลับมา...ในวันที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะอะไรก็สายเกินไป ที่จะมีคำว่า "เรา" เหมือนเก่า...เหมือนเดิม ฉะนั้นอย่าว่ากันนะถ้าฉันจะไป...จากตรงที่เธอกำลังจะกลับไปหา เพราะความจริงก็คือ...ในชีวิตจริง ไม่มีใครจมอยู่กับการรอคอยได้ ...ตลอด แค่เพียงเธอมองให้ลึกมองให้ซึ้งถึงในดวงตาแล้วเธอจะเห็นความจริงคนๆหนึ่งต้องทรมานแค่ไหนแท้ที่จริงตัวฉันที่เธอว่าใจร้ายก้อมีจิตใจที่เหมือนๆเธอการที่เรารักใครสักคน . . . ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลว่า 21 december เรืองมันเศร้าที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นnanหนูคึดถึงแม่เหลือเกิน ทำไม่แม่รีบจากหนู แม่รู้ไหมหนูเหงาเมื่อไม่มีแม่แล้วโลกนี้มันโดดเดี่ยวอ้างว้างกว่าที่คิดรักไหนก็ไม่เหมือนกับรักของแม่ หนูคึดถึงแม่จนแทบจะขาดใจคึดถึงแม่ตลอดเวลา มันทรมานมาก รักไหนก็ไม่ยิ่งใหญ่เท่ากับที่แม่รักหนู ไม่มีใครห่วงหนูเท่ากับที่แม่ห่วง เพราะทุกคนล้วนแต่ห่วงตัวเองกันทั้งนั้น แม่จ๋าถ้าเรายังมีชะตาต้องกันอีกขอให้เกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีกนะ ทรมานเหลือเกินอยากพบอยากเจออยากเห็นหน้า อยากย้อนอดีตได้หนูจะอยู่กับแม่ให้นานที่สุดเท่าที่ลูกคนนี้จะทำให้ได้ เมื่อหนูมีความรักแต่ความรักนั้นทำไม่มันไม่อบอุ่นเหมือนตอนที่มีแม่อยู่ด้วยแม่จ๋า บางทีหนูก็ต้องทำตัวร่าเริงแต่ที่จริงแล้วใครจะรู้บ้างว่ามันเป็นเรื่องที่เศร้าที่สุดในโลกเลย หนูรักแม่มากกกกกกกกกเลยนะแม่อยู่ไหนจงรับรู้ด้วยว่าใจหนูไม่เคยลืมคำว่าแม่ซักวินาทีเดียว การที่ลูกคนนี้เกิดมาบนโลกนี้ได้ก็เพราะสองมือของแม่ที่คอยโอบอุ้มคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา |
|
|